5.09.2017

Wczoraj znowu bez snu, odespałam dzisiaj w dzień, na szczeście bez pracy dziś.

Jutro znowu praca a pojutrze nocka. Nie wiem, trochę się boję.

Nie wiem co robić. Nie umiem. Żyć? Chcę żyć, mam jeszcze coś do zrobienia.

Firma wzywa

Reklamy

22.08.2017

A jednak! Nie było tak źle, jak myślałam, że będzie. To znaczy nie, inaczej – było źe, byłam przemęczona, zła i głęboko przymulona, ale już się skończyło.

Teraz już lepiej, wyspalam się, na razie bez nocek, bez stresów, a za tydzień urlop. Krótki, bo trzydniowy, ale zawsze urlop. Jestem zadowolona, odpocznę. Wyśpię się!

Lekowo też całkiem dobrze, ba, na tyle się czuję teraz zwyczajnie, że rano denerwuję się, że muszę ten syf łykać – po co??

4.08.2017

Ostatni okres nie był tak tragiczny, jak myślałam, że będzie. Jednak następne dni nie zapowiadają się lepiej. Czy będzie gorzej? Tego nie wiem. Mam nadzieję, że chociaż to nie – nie będzie gorzej, nawet jeżeli nie lepiej. Do tej pory wytrzymywałam. Praca w dzień, praca w nocy, ósma rano jako magiczna granica: raz przychodzę na ósmą, raz wychodzę o tejże. Jak w biegach: ja przekazuję lub odbieram pałeczkę, maszyna działa bezustannie. Nie ma przestojów.

Jakaś moc mną porusza. Nie jest dobra ani zła – jest tylko potężna, powoduje istnienie. Witaj, stary przyjacielu, widzimy się ponownie? Mój umysł jest niespokojny, chce zaprzeczyć, ostatnio było tak dobrze! Ale coś się znów we mnie zmienia. Już nie ci sami ludzie na ulicach. Już nie ta sama ja. Czekam z otwartymi ramionami.

W torebce niewykupiona recepta czeka na lepszy czas. W domu w pudełku zostały ostatnie sztuki małych, białych tabletek.

Czekam.

22.07.2017

Dziwnie się czuję ostatnio. Mam nadzieję, że pozostanie dobrze. Tak, ostatnio było tak dobrze…

Niedługo znów zmiana miejsca pracy. Teraz dwa miejsca, wcześniej jeszcze dwa inne. Nie na raz oczywiście. Przesunięcia – konieczne.

Jedna nocka nieprzespana – dlaczego, nie wiem.

Ostatnie dwa tygodnie były super, teraz kolejne dwa mają być tragiczne. Zobaczymy.

18.03.2017

Ciekawe to wszystko, dziwne. Wczoraj rozmawiałam z pewnym Nim. I On był również przerażony całą tą sytuacją. Taką samą, jak moja. Tylko ja byłam profesjonalistą w tej rozmowie niby, pracownikiem w firmie, on petentem. On pytał, a ja odpowiadałam, kryjąc chęć powiedzenia, że wiem, co czuje.

Nigdy nie chciałabym być lekarzem od małych bialych tabletek jak moje. Nie umiałabym. Za dużo.